‘Deugniet’

Met een vriend van mij – oud gemeentepoliticus– had ik vroeger nogal eens een discussie over het reilen en zeilen van de gemeente. Meestal waren we het eens. Soms kwam ik wel eens met een idee, waarop hij dan met enig cynisme placht te antwoorden: ‘Er mankeert maar één ding aan, het is te eenvoudig!’ Daar moest ik aan denken toen inspreker Oncko Grader in de gemeenteraad voorstelde om geen fietsenrekken te plaatsen, maar eenvoudig een rechthoek te tekenen waarbinnen fietsen konden worden geplaatst. Met foto’s onder andere in Groningen illustreerde hij dat dat mogelijk was.

Bij de vergroening van de Misterade zijn ‘nietjes’ gebruikt als fietsenrek. Stelt u zich een heel groot nietje voor en steek dat een stukje in de grond en u heeft een goed beeld. U kunt natuurlijk ook even gaan kijken in de Misterade. Ook bij het gemeentekantoor kunt u ze trouwens vinden. Bij de vergroening van het kruispunt Ratumsestraat/Weeninkpad staan ze ook gepland. Als het aan Oncko Grader ligt, komen die er dus niet.
Enkele jaren geleden schreef ik stukjes onder de titel ‘Opstekertje’. En één daarvan ging over de fietsenrekken. Het ene fietsenrek nog artistieker dan het andere. Alle fietsenrekken hadden één factor gemeen: er stonden geen fietsen ín het rek, maar ernaast. Ze werden alleen gebruikt om de fiets degelijk tegen diefstal te beschermen. Het kan dus eenvoudiger en het ‘nietje’ kwam in zwang. Een duidelijke verbetering. Maar het ‘nietje’ doet zijn naam eer aan, want ook het ‘nietje’ is het niet.

De afstand tussen twee nietjes is berekend op twee fietsen die er tussen kunnen. De gewone fiets is echter - tot mijn grote verdriet en verbazing - verdrongen door allerlei soorten en maten elektrisch aangedreven modellen, die niet in het nietjesmodel passen. Geen nietjes dus, maar nóg eenvoudiger: een fietsvak aangegeven door belijning. Ik ben benieuwd hoe dat in deze tijd van hufterigheid gaat uitpakken. Worden de fietsen keurig aangesloten neergezet of wordt het een zootje ongeregeld? Toch lijkt het me de moeite waard om het als experiment eens uit te voeren. Natuurlijk vóórdat de nietjes geplaatst worden. Het kost niets en het schuift een oplossing/probleem iets voor zich uit. Twee ideale uitgangspunten voor een politieke beslissing, zou ik zeggen. Denkt u maar even aan het moratorium op windmolens.

Grader verwees naar het ‘queuen’ (kjoewen): een goede Engelse eigenschap om rustig geordend in een rij op je beurt te staan wachten, en dat aan populariteit zou winnen in Nederland. Ik geef het plan het voordeel van de twijfel. De twijfel ligt niet zozeer bij de discipline van de fietser, maar schuilt vooral in de eenvoud van de oplossing. Dat een eenvoudige oplossing tegendraads werkt ervaar ik maandelijks als ik als fietser weer eens door een auto wordt genegeerd bij de oversteek naar mijn straat, terwijl ik voorrang heb. De oplossing voor dit probleem is te eenvoudig.
Mijn vrouw zwaait op het ogenblik met haar armen. Gymnastiekoefeningen die doen vermoeden dat zij een opleiding verkeersregelaar gaat volgen, misschien moet ik het haar eens vragen.