column clemens

Gevoelig

Het is een dun boekje van zeer klein formaat en nog geen 50 bladzijden. Het ligt al een poosje op mijn bureau en maakt deel uit van een stapeltje van boeken die ik na het lezen naar de kringloop breng. Ze krijgen nog een kans. Het is allemaal begonnen met een lekkage, boekenkasten moesten verschoven worden. Dus boeken eruit, boekenkast verplaatsen en boeken er weer in. En nog een keer hetzelfde om alles weer terug te zetten. Een mooie gelegenheid om eens wat weg te doen. En oh, oh, wat kost me dat moeite! Een boek wegdoen is een zonde.

Een boek waar ik aan begonnen ben niet uitlezen is ook een zonde. Ik sprak er laatst over met een vriend, die dezelfde ‘tik’ heeft. Het was hem één keer overkomen, bekende hij. Al spreekt het boek mij totaal niet aan en vind ik het waardeloos, stoppen met lezen en het boek wegleggen is geen optie. Het voelt niet goed. Twee weken later had hij voor mij een boek meegenomen van ‘de Slegte’. Een speciale boekhandel, ik zeg het er maar even bij. Na 40 bladzijden bekroop mij het gevoel, dat ik beetgenomen werd. Was dit soms het boek waar hij mee gestopt was? Stilistisch prachtig, maar geen touw aan vast te knopen. Verhalen worden afgebroken en lijken niet in verband met elkaar te staan en ook weer wél. Cliffhangers zonder vervolg. Het wachten was op de doorbraak in het verhaal, die nooit kwam. Echt afzien.
De twijfel knaagde, beetgenomen of niet. Hetzelfde gevoel bekroop mij tijdens de feestelijke installatie van Burgemeester Baukje Dijkstra. Zij werd door diverse personen toegesproken. Een buiteling van optimisme en aanprijzingen. De mooiste gemeente van Nederland of misschien wel van de hele wereld, hoorde ik zeggen. Na al de borstklopperij en het chauvinisme was de speech van Aaltens burgemeester Anton Stapelbroek een verademing. Zijn speech, waarin hij het burgemeesterschap relativeerde, was geestig en voor een deel op het randje voor zo’n gelegenheid. Na afloop deelde ik hem mee, dat ik zeer geïnteresseerd was in iets wat in zijn binnenzak zat. Geheel onverwacht overhandigde hij mij meteen zijn literaire bijdrage. Er werd nog wat plezierig nagepraat en thuisgekomen nam ik nog even zijn toespraak door. Het bleek een sterk ‘gekuiste versie’ te zijn. Een dubbel gevoel: beetgenomen of niet?

Tja en dan de overstap van Jolanda Mentink van VW naar VVD. In de raad gekomen met 220 voorkeursstemmen. Ruim voldoende voor een zetel binnen een partij, waaraan je je hebt geconformeerd, maar bij lange na niet genoeg voor een zelfstandige zetel in de raad. Overstappen vanuit een rijdende trein is niet alleen ongezond, maar de politiek wordt er ook niet geloofwaardiger op, om het maar eens mild uit te drukken. Ik houd ervan als mensen op hun gevoel afgaan, maar had dat niet wat eerder gekund?
Zwevende kiezers moeten uiteindelijk vóór de verkiezingen hun keuze maken. Dat geldt ook voor zwevende kandidaten, anders voelen mensen zich beetgenomen.

Het boekje heb ik nog steeds in de hand: ‘hoe vertel ik het mijn vrouw’ geschreven door Henri Knap in 1969. Op het voorblad de scheve toren van Pisa, die verticaal wordt weergegeven op een scheef landschap. Aardig, evenals de inhoud. Maar dan valt mijn oog op een stempeltje: Frans van Aarle, uw fotograaf en fotohandelaar in Tilburg. Hee! Aan de Korvelseweg, de straat waar ik een klein studentenkamertje bewoonde!

Mijn gevoel zegt het. Dat boekje kan niet weg, het krijgt nog een kans. Laten we dat met Jolanda ook maar doen.