Het hoofd van Eddy Merckx

Het hoofd van Eddy Merckx

U kent ze wel die advertenties over de eerlijkheid van een product. Eerlijke zuivel. Een eerlijk product uit eigen streek. Gegarandeerd de laagste prijs en als beste getest. Door wie en waarop wordt er niet bij vermeld. Het is nog vrij onschuldig. Erger wordt het als je gewoon bewust op het verkeerde been wordt gezet en eerlijkheid ver te zoeken is.
In de supermarkt bijvoorbeeld. De kortingen op de producten vliegen je om de oren of in dit geval priemen ze in de ogen. Op een pak koffie staat met dikke letters 25% korting, maar als je de bril opzet voor de kleine lettertjes, blijkt dat het gaat om 25% korting op andere producten van een of andere website!
Gefopt of belazerd, het is maar aan wiens kant je staat. Of er staat op een schap: 2+1 gratis voor alle pakken ‘x’ van 500 gram. In datzelfde vak liggen ook pakken van 750 gram, maar ja wie let daarop? Ik kan me eraan ergeren, want het is echt geen toeval.
Kranten kunnen er ook wat van! Ik zal maar bij mezelf beginnen. De titel van de column moet de sportliefhebber aantrekken en tot nu toe is er op sportgebied nog geen bal geschreven! In de supermarkt wordt de klant getriggerd door kortingen en in een krant door koppen. Lang geleden zat ik in een wachtkamer, waar alleen het blad ‘Story’ lag. Een kop boven een berichtje trok mijn aandacht: “Juliana (73) betrapt op diefstal.” In die tijd was Koningin Juliana - inmiddels prinses - 73 jaar oud; even lezen dus. De vrouw was inderdaad 73 jaar oud en heette Juliana van haar voornaam, maar ze maakte geen deel uit van de koninklijke familie. Een ‘baggerberichtje’ dus.
Is het verboden? Nee. Is het netjes? Beslist niet. Is het misleiding? Absoluut. Is er iets tegen te doen? Nee.
En vooral dat laatste werkt frustrerend. Je kunt natuurlijk een stille tocht houden als er weer eens onschuldige slachtoffers ergens de dupe van zijn geworden, maar het heeft altijd iets sneus. Het versterkt bij mij het gevoel van machteloosheid tegen de waanzin van deze tijd en het biedt geen oplossingen, een soort motie van afkeuring.
Is een demonstratie nog effectief als ‘beroepsrelschoppers’ zich onder de deelnemers gaan begeven? Uit frustratie roept het bij mij reactionaire ideeën over water en brood op. Op het laatst, tegen de gewoonte van de befaamde wielrenner zelf, kom ik dan eindelijk aan de eindstreep met Eddy Merckx.
Ik was in de krant even aan het koppensnellen, toen ik het berichtje over de ‘kannibaal’ tegenkwam: ‘In de Brusselse gemeente Sint-Pieters-Woluwe is vannacht een monument voor wielericoon Eddy Merckx vernield. De beeltenis van de Belg op het kunstwerk is onthoofd, zo bleek vanmorgen.’
Even voor de wat jongere lezers, voor het geval ik die mocht hebben: Eddy Merckx, de beste wielrenner aller tijden werd de ‘kannibaal’ genoemd. Een legende, die elke wedstrijd waar hij aan meedeed wilde winnen. Die niet alleen zijn benen liet spreken, maar ook zijn hoofd gebruikte. Zo was Merckx eens ontsnapt uit het peloton met kilometerslang een sprinter in zijn wiel die niet wilde overnemen. Plotseling ging Merckx over in een ‘surplace’, totaal onverwacht voor de sprinter, die Merckx ineens in een klein verzetje zag wegsprinten, kansloos om daar nog achteraan te gaan.
Om bij deze wielrenner het hoofd af te halen moet er wel een zieke geest aan het werk zijn geweest.
Ik ga een stille tocht houden met ‘echte’ supporters.