column clemens

Verkiezingstijd en de lente

Laatst vroeg iemand me hoe mijn columnpje tot stand komt. Vrijwel nooit achter de PC. Ook vandaag niet. Ik rommel wat in de tuin, omdat ik iets zinvols wil doen, terwijl ik van het mooie weer geniet.
Twee eenden die jaarlijks het vijvertje bezoeken, nemen zacht snaterend voor de zekerheid een beetje afstand. Samen met het riedeltje van de roodborst zijn het de enige, allerminst storende, geluidjes. Ja, en dan dwalen mijn gedachten steeds verder af met vele aftakkingen.
Bijvoorbeeld naar Vliegveld Soesterberg, een Amerikaanse vliegbasis. Na de oorlog en nog vele jaren daarna was het een bron van zware geluidsoverlast voor de omgeving. De kat raakte in paniek, als er weer zo’n formatie van vier straaljagers overkwam om even later één voor één zeer laag overvliegend de landing in te zetten. Sinds het vertrek van de Amerikanen is in 2008 de basis opgeheven en grotendeels omgezet in natuurgebied. Het Militair Luchtvaart Museum heeft daar nu onderdak. Een jaar geleden ben ik er geweest en kon ik fietsen in een gebied, waar ik vroeger alleen met een grote boog omheen kon. Je realiseert je dan dat ontwikkeling ook in een andere richting mogelijk is.
Het is een stukje natuur dat wel iets weg heeft van Well (Noord-Limburg). Vroeger stonden daar de barakken van een Molukkenkamp. De barakken zijn verdwenen en het is weer een aantrekkelijk heuvelachtig bosrijk wandelgebied. Wat een weelde!
Waarom noem ik deze twee voorbeelden? Omdat ik wel eens droom van de voordelen van krimp, terwijl vrijwel alle politieke partijen dromen van groei, en krimp als een bedreiging zien. Ik knijp wel eens mijn ogen dicht en dan zie ik een parkeerterrein dat plaatsmaakt voor een park, files die verdwijnen, omdat er minder verkeer is. Een bedrijventerrein dat na jaren leegstand weer aan de natuur wordt teruggegeven. Niet alleen voor de natuurliefhebber, maar voor iedereen geeft krimp meer ‘leefruimte’. Iedereen heeft minder last van de ander. Zie ik het te ‘bekrompen’ en ben ik een hemelfietser? Misschien wel, maar dat onderscheidt me niet van de lieden die de landelijke scheefgegroeide demografische bevolkingsopbouw, kortweg de vergrijzing, even in Winterswijk willen oplossen met het binnenhalen van jeugd. Want met woningbouw sturen op het type inwoners dat je wilt hebben, is maar zeer beperkt mogelijk. Tenzij je als gemeente zelf de rol van projectontwikkelaar op je zou willen nemen.
Ach in de verkiezingstijd en in de lente wordt alles een beetje mooier voorgesteld. Het mag van mij. Een bedrijventerrein wordt voorgesteld als een natuurgebied en een belletjetrekker als een klokkenluider.

Voor de vogels is het ook verkiezingstijd in de lente en ook daar gaat het al niet anders. Je een beetje mooier voordoen voor het goede doel. De roodborst draait zijn rode borst iets weg van het vrouwtje om de agressiviteit van die kleur wat te verhullen. De cuculus canorus hangt de grappenmaker uit met het roepen van ‘koekoek’, maar haalt
wel andermans eieren uit het nest.
Tijdens het gemijmer in de tuin haal ik wat bladeren en mos weg en opeens komen daar drie eendeneieren tevoorschijn! Ik had het kunnen weten: windeieren!