Wim en Gerrit 70 jaar actief muzikant

WINYTERSWIJK - In de fanfare- en harmoniewereld in Winterswijk een bekend en vertrouwd gezicht. De nu 82-jarige Wim Hietkamp werd als 12-jarige jongeman lid van muziekvereniging Eendracht in Winterswijk. Die vereniging was hem niet vreemd, zijn vader was medeoprichter van deze fanfare. De keuze voor Eendracht was heel bewust en niet alleen uit levensovertuiging. “Ik vind de klank van een fanfareorkest veel mooier dan van een harmonie. Ik hou niet zo van die hoge klanken van fluiten en klarinetten,” zo legt Wim uit.

Door Han Kolman

Wim begon op bariton, kreeg samen met nog drie jongens les van buurman Hengeveld in Ratum op ‘De Koepel’. Wim: “Tsja, een muziekschool was er in die tijd nog niet. Na een tijdje mocht ik komen voorspelen bij dirigent Te Winkel en die gaf toestemming om mee te mogen spelen in het orkest.” Even daarna verruilde Wim de bariton voor de ventieltrombone en later de grote bes-bas waarmee hij samen met Wim Lieverdink zelfs deel ging nemen aan solistenconcoursen. “Dat vond ik prachtig! Zeker toen ik op een Kaiser-bas mocht spelen. De vereniging kocht die bas, een groot en zwaar instrument. Aan de onderkant helemaal volgebouwd met veel extra buizen en pijpen. En ook een vierde ventiel en daar was binnen de vereniging helemaal geen kennis van. Er kwam nog wel een keer iemand uitleggen hoe dat werkte, maar het meeste moest ik toch wel zelf uitvogelen”, zo vertelt Wim lachend.

Dirigent voor de gek
Jarenlang zat Wim alleen op de achterste rij in het orkest. Gelukkig voor hem kwam er toch uitbreiding in de bassectie en wel in de persoon van Theo te Winkel. Er werden er twee nieuwe bassen door De Eendracht aangeschaft. “Ja, en dan ook nog echte Schenkelaars, man dat was me toch een investering. Mooie, maar vooral fijn te bespelen instrumenten, waar ik samen met Theo heel veel jaren ontzettend veel plezier van heb gehad. We speelden eens op een concert het solowerk ‘Die fidele bassist’. Verkleed als oude boertjes deden we net alsof
we niet goed konden beginnen en zo. Foute noten en vals spelen en zonder dat de dirigent hier van af wist. Die begon zich op te winden en spoorde ons aan om potverdikkie nou toch eens goed te spelen. Hadden we hem mooi voor de gek en het publiek in de zaal lachend op de punt van de stoel,” vertelt Wim en schiet bij het vertellen van die herinnering ook weer in de lach.

Het hoogtepunt in zijn muzikale leven bij Eendracht was voor Wim de deelname aan het Wereld Muziek Concours en de concertreis naar Kyritz in Oost-Duitsland. En naast die ontelbare concerten, straatoptredens en ook juist die vele, vele serenades, die Wim samen met zijn Eendracht-muzikanten heeft mogen geven. “En dat zorgt voor die samenhang in een vereniging, gezelligheid, levenslange vriendschappen en o zo veel mooie herinneringen!”
Met het doorgeven van de liefde voor muziek aan zijn dochter en twee zonen, blijft de naam Hietkamp voortleven in de Winterswijkse muziekwereld. Aan stoppen denkt Wim nog helemaal niet. Hij speelt mee bij Unity van De Eendracht en in ook het Vrije Tijds Orkest, waar hij onlangs de bas heeft ingeruild voor het instrument waar alles ooit mee begon, de bariton.

Gerrit Heijnen gehuldigd voor 70-jarig lidmaatschap van muziekvereniging Concordia Kotten
Nog zo’n leven zo’n levende legende in de Winterswijkse amateurmuziekwereld en in de verre omtrek, is
de inmiddels 81-jarige Gerrit Heijnen. Geboren en getogen in de buurtschap Kotten. Ook hij is onlangs gehuldigd voor zijn zeventig jarig lidmaatschap van de muziekvereniging Concordia, waar hij als 11-jarig jochie als klarinettist begon.

Actief meespelen bij Concordia doet hij niet meer, maar wel nog steeds volop als muzikant actief in het Vrije Tijds Orkest. En, vanwege zijn voorkeur voor symfonische klassieke muziek, speelt hij nog altijd in verschillende kleine clubjes, groepjes en trio’s die dat soort muziek op de lessenaar hebben.

Boer worden
De ouders van Gerrit begonnen in 1933 in het veen een ontginnings-boerderij. “Alles op woeste grond, er groeide niks. Alleen maar zwarte haver en lupine. Dat was bikkelen en pionieren…”en toen vader 65 werd, moest ik de boerderij overnemen. Je had in die tijd als 15-jarig knulletje echt niet het lef om te zeggen dat je dat liever niet wilde. Je deed gewoon wat vader wilde en zo werd ik boer. Ik had best graag verder gewild in de muziek of de techniek, maar spijt heb ik er niet van gehad. We hebben ons altijd goed kunnen redden”, zo kijkt Gerrit terug.

Gerrit begon zijn loopbaan bij Concordia dus op klarinet. Dat wil zeggen, hij kreeg letterlijk een klarinet van de dirigent de heer Weenink in de handen gedrukt. ‘Dat kun jij wel’, zei de heer Weenink tegen Gerrit. “En op een gegeven moment bracht hij ook eens een keer een oude hobo mee, een barok-hobo. Een hobo met maar twee metalen kleppen en voor de rest alleen gaatjes, het lijkt wel wat op een blokfluit. Daar kon ik mij al snel prima op redden en zo werd later door Concordia een nieuwe hobo aangeschaft, speciaal voor mij. Nou, dat was toch wel wat bijzonders, want ik mocht met dat instrument als eerste leerling van Concordia naar de muziekschool, destijds nog in de Jan Ligthartschool”, zo vertelt Gerrit. Hij blijft de hobo meer dan 25 jaar trouw, maar omdat Gerrit ook graag mee wil blijven doen met muziek maken op straat en vooral bij de buurtfeesten, wordt ook de klarinet zeer regelmatig uit de koffer gehaald. Gerrit: ”De combinatie van het spelen op hobo en daarnaast ook op klarinet, dat wringt zich nogal. “Ach, ik redde er mij wel goed mee, maar ideaal is het zeker niet”.

Toen zijn dochter Karin ook hobo ging spelen in het orkest van Concordia, kon Gerrit weer terug naar de klarinet. En omdat er in het orkest ook behoefte kwam aan een tenor- en een altsaxofoon, leerde hij zichzelf die instrumenten ook aan.

Het bleef niet bij alleen muziek maken bij Concordia. In de ‘De Bloaskapelle’, het orkestje rond Willem Wilterdink, beter bekend als Hulzer Willem, heeft Gerrit menige avond meegespeeld. “En natuurlijk met het ‘Concordia’s dansorkest’, destijds zeer bekend. Vele, heel vele avonden met Hulzer Willem en het dansorkest tot diep in de nacht op pad geweest.

“Een machtige tijd!”, vertelt Gerrit met glanzende ogen. “Ik zegge wel vaker, zuventig joar lid blieven is niks biezonders. I’j mot gewoon in leaven blieven en doon wa’jkunt en leuk vindet, dan volgt de joaren mekare vanzellevne op. Door hoov i’j wieters niks veur te doone”, zo zegt Gerrit lachend.