De steengroeve was elke avond uitverkocht. Foto: PR
De steengroeve was elke avond uitverkocht. Foto: PR

Steengroeve leent zich perfect voor groots muziektheater

Cultuur

WINTERSWIJK – Het publiek daalde vorige week vijf keer af naar de arena in de Steengroeve bij Winterswijk. Maandag voor de generale, daarna nog vier keer voor de officiële voorstelling Bricks, Stones & Beatles. In totaal zo’n dertienduizend mensen gingen terug in de tijd: de geologische oertijd, in dat voor Nederlandse begrippen unieke decor, en: de jaren zestig van de vorige eeuw, de bloeiperiode van The Beatles en The Rolling Stones. Ideale locatie voor groots muziektheater.

Door Sander Grootendorst

Het hoofdverhaal draait om de ontmoeting tussen de ouwe, onsuccesvolle rocker René Woesthoff van de vergeten band Bricks (’Bouwstenen’), en het gen-Z-meisje Maan. Twee totaal verschillende personen (zij noemt hem een ‘boomer-loser’), die plotseling tot elkaar veroordeeld zijn. Toch ontstaat er, ondanks alle stoere taal, begrip en vriendschap. De muziek is daarbij de alles en iedereen verbindende factor, de allesverbindende schuilplaats zogezegd. Gimme shelter! (Geef me een schuilplaats), zoals de Rolling Stones al zongen. Maan legt hoogstpersoonlijk de elpee op de platenspeler. “Relax ouwe, ik weet wat ik doe. De naald voorzichtig in het groefje.”

De voorstelling, spectaculair van opzet, gaat in wezen juist over kwetsbaarheid, zowel die van de ouwe rocker als van het jonge meisje, die vanuit hun respectievelijke generaties allebei hun eigen levenswijsheid meebrengen, én leren van elkaar. Met soms grappige effecten: “Wie noemt haar kind nou Maan! Ik had liever René geheten.” The Beatles en The Stones zeggen haar eerst niets (”Wie zijn die gasten?”), maar even later is ze zelf She’s leaving home aan het zingen – indringend: alsof Lennon & McCartney het lied zestig jaar geleden voor háár schreven. Ze is inderdaad op de vlucht: “Er zit altijd wel iemand achter je aan, maar meestal ben je het gewoon zelf.” De dansers beelden de lyrics letterlijk uit, bewegen zich door deuren die open- en dichtgaan.

Licht
Dansers, koor, orkest en solozangers omringen, begeleiden en versterken het verhaal, vóór de pauze in natuurlijk licht, na de pauze in de spotlights. Hoofdrollen voor Jan Tekstra (rocker Woesthoff, tevens schrijver van het stuk), Alicia Prinsen (Maan), Marlies van Brink (verpleegster) en de zangers Niels Geusebroek en Tim Akkerman, die in de huid kruipen van Lennon, McCartney en Jagger. Lidy Toebes-Hungerink is de verantwoordelijk choreografe Bruun Kuijt de regisseur, Gerben Kruisselbrink de muzikaal leider.

Bricks, Beatles & Stones is op de eerste plaats een eerbetoon aan de tijdloze muziek van The Rolling Stones en The Beatles, vindingrijk orkestraal gearrangeerd. Het stuk maakt definitief een einde aan de eeuwige tweestrijd rond de vraag wie van de twee de beste is, het biedt The Best Of Both Worlds, de titel van Tekstra’s/Woesthoffs eigen song, die het zogenaamd nooit tot de hitparade bracht, maar in deze voorstelling alsnog zijn glorie beleeft: het beste van The Beatles én The Stones. De titel heeft ook betrekking op het verbinden van generaties. De groeve biedt enorm veel speelruimte, er gebeurt van alles tegelijk, vóór de pauze in het langzaam wegtrekkend daglicht, na de pauze in fantasievolle belichting, met als hoogtepunt het hallucinerende Lucy In The Sky With Diamonds: de hemel met diamanten bezaaid... “Cellophane flowers of yellow and green/ Towering over your head.” Precies dat!

Zorg
De ouwe rocker is dan inmiddels zijn woning uitgezet en in de verpleging beland. Verpleegster Trijnie doet haar uiterste best hem te ondersteunen, maar heeft het zelf ook zwaar. Onverwachte, sterke, verhaallijn: haar lange monoloog over de werkdruk in de zorg. Bijpassende muziek: Eleaonor Rigby (I look at all the lonely people...). Trijnie doet haar beklag in de streektaal, het Nedersaksisch. Oftewel: vanuit het hart.
Het hele Steengroeve Theater spreekt, speelt, zingt en danst uit het hart.
Maan en Trijnie verdingen Woesthoffs allesoverheersende herinnering aan Lily, zijn meisje, dat er destijds – hoe stereotiep – met de bassist van de band vandoor ging.
De aftakeling van de ouwe rocker is niet meer te stoppen, hij gaat zijn einde tegemoet, van deur naar deur tot de laatste poort. “Ik zie de koppen al voor me. Ambtenaren uit Winterswijk zetten beroemde, tevens dode popster uit zijn huis vanwege gezeik met de buren.” Dat voorspelde hij al aan het begin van het stuk.

Muziek – zeker van deze twee bands, en zeker in de groeve – overwint niet alleen alle stereotypes, maar ook de dood... Op het hemelse podium spelen, dansen en zingen in de slotact alle acteurs en alle andere deelnemers mee. In dit schittererend muziekfeest is maar één conclusie mogelijk: All You Need Is Love!

KADER
Terwijl de muziek van Bricks, Beatles & Stones nog nagalmt, zijn de voorbereidingen voor de voorstelling van volgend jaar al van start gegaan. Met als special guest: De Ashton Brothers. Die staan bekend om  hun “sensationele mix van theater, acrobatiek, muziek, humor en ongekende energie”. In combinatie met de kracht van een mooie groep regionale spelers en muzikanten belooft dit opnieuw een avond te worden vol verrassingen, vakmanschap en momenten waarop je niet weet of je moet lachen, juichen of je adem moet inhouden.
Het duurt nog even, maar de voorpret kan alvast beginnen. Kaarten bestellen? Beter vroeg dan nooit: Je kunt ze boeken via Theater de Storm.

De zangers Niels Geusebrink (links) en Tim Akkerman. Foto: PR
Hoofdrolspeelster Alicia Prinsen op de schouders van zanger Tim Akkerman. Foto: PR
De ouwe rocker, gespeeld door Jan Tekstra, tevens schrijver van het stuk, kan op het eind van zijn leven niet meer zelfstandig blijven wonen. Maar de muziek blijft zijn drive. Foto: PR

Advertenties doorgeplaatst vanuit de krant