Ingezonden

Veertien maanden geleden verhuisde ik na eenenvijftig jaar afwezigheid, vanuit Hoogeveen, terug naar Winterswijk. De geboortegrond trok steeds harder en wat was het een goede keus. Al was het alleen maar omdat Winterswijk nog steeds een volwaardig streekziekenhuis heeft. De strijd die daarvoor is geleverd heb ik vanuit Hoogeveen op de voet gevolgd. Wij waren kansloos. In het Bethesdaziekenhuis werden (na de fusie met de ziekenhuizen uit Emmen en Stadskanaal) oude getrouwen weggepromoveerd of desnoods weggepest. Wat overbleef was een medische staf die de blik volledig op Het Scheperziekenhuis in Emmen richtte. Een vergelijkbare fusie als die tussen SKB en Slingeland, maar hoe anders verliep dat proces in Winterswijk? Winterswijk deed goed, wat Hoogeveen fout deed. Waar de gemeenteraad en college in Hoogeveen zich beperkten tot ‘We gaan er niet over en we blijven in goed overleg met elkaar’, gingen afvaardigingen van de verschillende belangengroepen eendrachtig aan de slag en oefenden druk uit waar dat maar kon. In Hoogeveen bleef het bij overleggen en werd zelfs vertrouwen uitgesproken in de vele (bewezen) loze beloftes van stafvoorzitter. Druk werd er alleen uitgeoefend door het actiecomité waarvan ik de woordvoerder was. Beide processen vonden plaats onder dezelfde bestuursvoorzitter, Rolf de Folter, daar kan de verschillende afloop dus niet aan gelegen hebben. Die eer komt wat mij betreft vooral de medische staf van het SKB toe. Hun weigering om in te stemmen met de toekomstplannen was als de kogel die al zo vaak door de kerk ging. De fusie werd ontvlochten, maar laten we ons niet rijk rekenen. Ik hoop dat de nieuwgekozen gemeenteraad in Winterswijk zich realiseert dat voortdurende waakzaamheid geboden blijft. De grote verzekeraars sturen op concentratie van zorg. Die dreiging blijft boven ons hoofd hangen. Wat voor mooie woorden er ook over worden gezegd.

Frits Kappers