Suzan & Freek ook in Ziggodome puur natuur

‘Ik heb hier nog stage gelopen, hoofd lege bierfusten’

Door Henri Walterbos

AMSTERDAM - De zaal wordt donker, op het podium worden silhouetten zichtbaar van bandleden, met in het midden Suzan & Freek, elkaars hand innig vasthoudend. Dan op grote schermen fragmenten uit interviews met als rode draad het ongeloof dat ze nog steeds beleven, een gevoel van onwerkelijkheid. Dat het toch echt geen droom is waar Suzan Stortelder uit Zieuwent en Freek Rikkerink uit Harreveld zich in bevinden staat en zit voor hun neus. Zo’n 17.000 uitgelaten fans die al net zo naar deze avond hebben uitgezien als het Achterhoekse duo zelf. Onder hen zaterdagavond ouders, broers, zussen, ooms, tantes, neefjes, nichtjes en vrienden die vanuit de Achterhoek aanwezig zijn bij deze heuglijke gebeurtenis. Na afloop mooie en pure emoties van trots bij ouders.

‘Waanzinnig’, en meer soortgelijke bewoordingen komen steeds weer uit de mond van beiden over deze belevenis. “Freek, we staan in the fucking Ziggodome,” is Suzan euforisch. De 17.000 fans gaan bijna door de geluidsbarrière. “Ik heb hier nog stage gelopen, hoofd lege bierfusten,” vertelt Freek later nog. Wat zich voor de ogen van het duo, hun fantastische band en de 17.000 fans voltrekt, grenst misschien ook wel aan het onwaarschijnlijke. Hun grootste kracht, naast de aanstekelijke liedjes die ze schrijven en vertolken is hun puurheid en echtheid. ‘What you see is what you get.’ Tweemaal in een volle Ziggodome net zo puur als in hun beginjaren tussen de schuifdeuren op campings en bruiloften in hun eigen Achterhoek.

Ze zijn één met hun publiek, dat bestaat uit ‘iedereen’. Van kleine meisjes met hun blauwe kussen onder de arm met hierop Suzan & Freek, tot en met een jonge vrouw met een beperking, knuffelend met haar pop die ze de gehele avond op schoot heeft. Niet voor niets gaat het duo enkele keren letterlijk op in het publiek, dwars door de meute heen, ondertussen ‘hoi’, ‘moi’ en ‘hee hallo’ zeggend tegen mensen. Vervolgens ontroerend klein en fragiel met Suzan op de vleugel, Freek op gitaar met ‘Spiegelbeeld’ en ‘Papa’ van Stef Bos, en ‘Kaarsje branden’, een ode aan Suzan’s moeder. ‘ Mam, deze is voor jou’. Als Freek ‘Papa’ in wil zetten blijkt zijn gitaar net niet goed genoeg gestemd. Na enkele seconden stopt hij, stemt hij, onderwijl een grap makend, en begint opnieuw. Zo puur ook, het laat zien wie en wat ze zijn. Echte mensen, niet gepolijst, maar nog veel mooier. Je zou bijna hopen dat het ieder optreden gebeurt.

Alle hits komen voorbij, ook grote vriend en mede Achterhoeker Lars Bos oftewel Snelle. Met de Achterhoekse vlag in de hand kondigt Freek hem aan. En wordt er gevraagd of er nog Achterhoekers in de zaal zijn... wat denk je? Luid gejuich. Samen met al die Brabanders, Friezen, Tukkers, etc die er net zo bij horen, net zo trots zijn, wordt het één groot feest. Suzan & Freek zijn één met hen, één van hen. Na een omhelzing brengt het trio ‘De Overkant’ over hun Achterhoekse roots, vanuit het diepst van hun hart. Aan het eind de Achterhoekse vlag nog een keer trots omhooghoudend. Toch een momentje…. (tekst gaat verder onder de video)

‘Goud’
Als het duo het laatste nummer aankondigt wederom hun puurheid. “We zeggen dan wel dat dit het laatste nummer is, maar ja, al die artiesten gaan er dan vanuit dat er daarna geroepen wordt ‘we want more’. Vinden we maar raar eigenlijk, dus weet dat we nog wel terugkomen,” aldus Freek knipogend. “Maar goed, zo voelen we ons wel een beetje echte artiesten,” reageert Suzan lachend, met een lach die ze dan al bijna twee uur op haar gezicht heeft staan. De afsluiter is ‘Goud’, met aan het eind een gouden regen van slingers. Een gouden avond van een goudeerlijk duo met een gouden toekomst.