Bröker-Hendrik

, i-j wet wal unzen zondagschoolmeister, schoof zich lekker op de taofele en zae: “Jonges, daor bunt leu dee meent dat unzen Leeven Heer zonne soort politieagent is. A’j ow neet an de regels hold krie’j ne dufteggen trap onder owwe… i-j wet wal en dan kiepel i-j zo de hel in. En dan kö’j daor liggen sisken to’j ’n ons waegt. Maor of ‘t zo is, dat wet ik neet. Ik zee ‘m meer as ne vader, en wat veur ne vader. I-j kent alle ‘t verhaal wal van den ‘verloren zoon’: Daor was ne dufteggen boer en den had twee jonges; Jan en Hendrik. Beume van kaerls dee dufteg konn arbeidn. Zee konn ’t, maor Jan had altied gin zin, den had ok wal ’s andere dinge bi-j ’t ende. 

Hendrik was ne dufteggen boer. Den kon melken as gin ander. De melk broezen ‘m in 'n emmer en in tied van niks hadde de koo läög. En bouwen! Man, met twee peerde veur de ploog genke ovver 'n kamp. Keersrechte vaorn. En 'n helen dag an een stuk deur. Gewoon ‘n plezaer umme naor te kieken.
Maor Jan zat maor luk te prutkene bi-j 't hoes of hee stappen op de fietse en dan zag i-j 'm den helen dag neet weer. Ne kere kump e bi-j zien vader en ton zeg e: "Vader, a'j dood gaot krieg ik de helfte van al ow geld en good. A'j mi-j dat noo is deden dan gao'k hier eweg.” Mannigen vader zol ezeg hebben: "Ho, wacht effen kaerlken, ik bun nog lange neet dood en dan zö’j wal zeen wa’j kriegt.” Maor dat dee dizzen vader neet. Vader dook in de brandkaste en greep der ne handvol lappens van doezend oet en gaf ze an Jan. "Astebleef, hier he’j ow deel, noo mo’j maor zeen.”
Noh, daor mo’j net Jan veur hebben. Hee koch zich aerste ne knots van ne auto en toern weg. Waorhen? Oh, hee zol wal zeen. Hee toern ’n helen dag deur en ’s aovends genke bi-j ’n groot hotel binnen en geng daor an ’t schap zitten. Hee zwaaien is met ene van de lappens van doezend en de leu vlogen veur ‘m. Hee gaf rondjes bi-j de vleet en had zo ’n stel vrende, of wat der veur deur genk, umme zich hen staon. ‘n Paar vrouwleu kropen lekker warm teggen ‘m an en wreven ‘m ovver de rugge en ’t dikke van ’t been en Jan veulen zich den helen aovend geweldig.
‘n Andern morgen wordn hee wakker met barstende koppiene; wis aerste gaarneet waor hee was. De vrouleu wazzen nargens meer en ok zienn lappen van doezend was neet meer te vinden. Maor och, hee had der joo nog zat. Dus veurn hee wieter. Volgende hotel, daor bleef weer ’n breefken van doezend liggen. En ’n andern morgen hadde weer koppiene. En zo toern Jan van hot naor haar en streujen met geld as of ‘t maïskäörne wazzen. De pakke lappens van doezend worden alsmaor dunner. En ’t leste hadde niks anders meer as koppiene. Gin geld, gin auto en gin lappens van doezend meer. En gek, ok gin vrende en gin vrouwleu dee ‘m ovver ’t dikke van ’t been wreven.
‘t Lange leste kreeg’e nog wark bi-j ne boer en daor mogge op de varkene passen. Völle te aeten kreeg’e neet en hee at maor zo met de varkene oet ’n zelfden zomp. Ton begon ‘m toch wal ‘n betken te kniepen. "Verduld nog too,” dache, "den hond en de andere beeste bi-j mien vader heb ‘t nog baeter as ikke.” En ton dache: "Ik gao weer naor hoes.” Hee genk nao zien vader en zae: "Jah, ik wet wal ik heb der niks van emaket. Ik heb al ‘t geld verbrasket en ik heb niks meer. ‘t Lieket nargens naor, dat wet ik wal en i-j heb groot geliek a’j niks meer met mi-j te maken wilt hebben. Jaag mi-j dan maor metene weg!”
Maor dat dee zien vader neet. "Kom,” zeat e teggen de meide. “Braod ‘t lekkerste vleis van ‘t kalf daw’we veurige waeke eslacht heb en haal den lekkersten wien oet ’n kelder. Ik dachte da’k Jan van z’n laevens dage neet weer zol zeen en dat e misschien wal dood zol wezzen. En zee, hee laeft nog en hee is weer in hoes. Dat is toch geweldig. Law’we der ‘n groot feest van maken!” Hee bestellen ok nog muziek.
Ton de fanfare ’n plas op kwam marcheern kwam net Hendrik in hoes. Den was met ’n stel beeste naor ’n fokveedag ewest en hadde good zaken edaone. Hendrik had der veur ezorget dat de boerderi-j leep as ’n örgel. De gewassen stonn der prachtig bi-j. Hee had der zelfs nog grond bi-j ekoch en ok ‘t hoes en de stelle stonn der good bi-j en mooi in de varve. ‘t Was ‘n lust veur ’t ooge… Maor Hendrik hadde der dufteg de pest in. Zien breur had der met de pette naor egooid, alles verbrasket en noo gif vader ‘n groot feest. “Ik begriep der niks van!”

Maor ton zae zien vader: “Mo’j is lustern Hendrik. I’j wazzen altied hier en i-j heb ‘t geweldig edaone en alles wat van mi-j is is van ow. Maor ow breur,… ik dachte dat e dood was en nooit weer zol kommen en noo isse der weer. Is dat gin feest waerd?”
Zee, zo zitte wi-j ok wal is te foetern at unzen Leeven Heer ‘t anders deut dan as wi-j ‘t wal wollen. Maor zo is ne vader noo eenmaol. Jonges, dee ‘t good doot, daor hoof e zich gin zorgen ovver te maken. Maor dee der maor zo op los laevet daor mekke zich naar ovver en dan isse o zo bli-j dat zonne jonge weer bi-j ‘m is.”

Ja,… Bröker-Hendrik kon ‘t mooi vertellen.