Onwieze kaerls
Och, inderhoed is Jan ne besten kaerl, maor soms kan e angaon of e neet wies is. Hee’s onwies in zien wark en onwies in de praot. Onbenullig soms. Daorbi-j zit e kort an de pinne en bi-j ’t minste of geringste vlug e hoge in de beume. Daorbi-j hef e de hande ok nog los zitten en mo’j soms bli-j wezzen da’j neet wat an ’n snuffert krieget at e eenmaol zo wied is. Net as vake is ziene vrouwe juust ‘t teggengestelde. Da’s ‘n gemeudelek, zelfs leef mense. En zee hef der dan ook vake narigheid met at Jan zo angeet. “Toe, doot noo is kalm an”, zeg ze dan teggen Jan. Maor meestal warkt dat averechts. At Jan eenmaol deur ’t dolle hen is zuut e gin wit of zwart meer.
Jan en Mina heb twee duftegge jonges, kaerls as beume maor ongelukkig genog liekt ze beide op vader. Aeven onwies in de praot en doon en zee heb der niks gin meujte met umme der ene an de grond te slaone. Daor is neet zovölle veur neudig. Op schole al, as kleine jonges slogen ze der op as arme duvels. Maor inderhoed; beste kaerls. Dat heb ze nog extrao van moder.
Zaoterdags gaot ze net as alle jongeleu der op oet. En natuurlijk kö’j op gin uur nao zeggen wanneer ze der weer bunt. Daor hef moder dan ok gruwelijke narigheid met. Dan kan ze neet in slaop kommen en lig daor te weltern in bedde. Waor blievet de jonges?
Laatst ok. ‘t Worden twee uur, dree uur en nog gin jonges. Umme veer uur maken ze Jan wakker en vroog vrendelijk of Jan is neet wol kieken waor ze bleven. Vief maol had ze zelf al an de deure staon kieken of ze der al an kwammen en zee had ’t leefste dat Jan der is op oet ging. Daor had e natuurlijk gin zin an. Maor noo was Jan ok wakker en hoo langer at ‘t duurn hoo giftiger at e worden. “Bliksemse buuls, waor blief ze noo?” Maor ’t worden half vieve, vief uur, endelijke umme half zesse stonn’ ze an de deure te rammeln. Zee wollen der in. Maor Jan kokken intussen van gif. Wat zeg ik? Kokken? Hee ston op honderddartig graden. En hee schreeuwen teggen de jongens: “I-j komt der neet in! Ha’j maor eerder in hoes motten kommen. Kroep in de schoppe maor in ’t heuj!” En hoo de jonges ok schreeuwden en teggen de deure schupten, zee kwammen der neet in! Van z’n laevensdage neet. “Dan verzoepe wi-j uns”, schreeuwen de jonges. “Dat wordt ok hoge tied”, schreeuwen vader Jan weerumme.
“Ochoetechoet”, zae Mina, “Wat ne praot, verzoepen, hoo kö’j toch zoiets zeggen?”
Maor de jongens neet lui en extrao stark van ‘t völle bier, grepen met mekare den zoerkoolsteen, den teggen de putte lag en hörvelden ‘m ovver ’n rand en ploems… Of ploems, deur den extrao galm van de putte, klonk ’t as ’n kanonschot… woeoem… en de hele buurte was metene wakker. Mina vloog hoge op in bedde… ”Oh Jan, oh, Jan”, schreeuwen ze, “zee bunt in de putte sprongene.” Zee rennen in de nachtponne de slaopkamer oet en had meujte umme de veurdeure los te kriegen. Jan heelp en greep de zaklanteerne veur ’n bozem hen en effen later stonnen ze met de blote pladderkes bi-j de putte. Jan löchten nao ondern waor ’t water nog noks hen en weer golvern. Ondertussen sliepken de jongens naor binnen en repen. “Hoeoe, i-j komt der lekker neet in!”. En zee deden de deure mooi op slot. Deur de varkenschotdeure en met ziene lange witte underbokse langs de varkene kroop Jan naor binnen en kon ton Mina ok de deure los doon. De jongens slepen in tied al as ossen.
Wat ze ’n andern morgen alle nog teggen mekare zeg heb, dat zöw der maor neet bi-j zetten, anders wordt ’t verhaal völs te lank.