Zondagschoolmeister
Bröker-Hendrik was unzen zondagschoolmeister. Ik heb wal’s eerder ovver ‘m eschrevvene. Hendrik was ne olden boer oet de buurte en ’n gemeudelijk kaerlken. Hee brach uns ‘t evangelie bi-j op ziene eigen manere. Hee loos nooit veur oet ‘n book of zo. Zingen konne zelf ok neet dus daor veel e uns ok neet met lastig. Hee genk veur uns op taofele zitten en vertelln gewoon in ’t plat wat e kwiet wol. Wi-j begonnen ok wal is te debateerne met ‘m. Dat kon ok. Juust umdat e gewoon ‘ene van uns’ was en gin domineer of pastoor dee galmend ston te praeken.
Zo vertelln Hendrik dat God alles bestiern en dat ‘r niks gebeurn wat Hee neet wol. Hee keek mi-j is ondöggend en vroog: ”Of geleuf i-j dat soms neet?” Noh, wi-j hadden der soms wal is mäöjte met. ‘t Was in ’n oorlog en wi-j zaen: “I-j wolln toch neet bewaern dat ’n Leeven Heer teggen de Duutsers zeg: “Gao is effen met ’n paar honderd bommenwerpers naor Engeland en gooi daor Londen in-mekare? Of teggen de Engelsen, gao is naor Duutsland hen en gooi Köln plat?” Nae, daor had hee ‘t ok neet makkelek met. Maor i-j weet ‘t neet want wi-j könt ‘t neet begriepen.
“Kiek is daor, de Kötter hef de weide escheurd. Dee’t peerd veur de ploog en begon de weide umme te bouwen. Ik wed dat ut peerd edach hef: “Den boer is neet good wies. Zonne mooie weide, waor ’k zo mooi weiden kon, dat bouwt e maor zo umme. Alles wordt zwart en daor is niks maer te vreaten veur mi’j. Verduld,… mo’j zeen, daor kump den boer an met ne zak haver. Noh, dat is goeie boel. Wat is noo lekkerder veur ‘n peerd as haver? Maor wat deute toch noo? Noo streujt hee ‘n haver maor zo ovver ‘t land. Hee is joo neet wies, noo wordt hee helemaol gek. Zonne lekkern haver maor zo weg gooien.” Maor ‘t peerd wis neet dat daor later heel völle haver oet zol greujen waor hee nog lange van vraeten kon. Zee, net as dat peerd den boer neet begreep, zo begriepe wi’j ’n Leeven Heer neet.”
Zo praoten ’n olden Hendrik dan. Ins hadde ‘t ovver ’t Hiernamaals. Misschien krege wi-j ‘t daor nog wal baeter as adde wi’j ‘t noo hier op aerde hadden. Wee wet? “Hu”, zea wi-j , “I-j lult ok maor wat, daor is der nog nooit ene van waer ekommne. Daor wet gin mense wat van!” “Natuurlijk neet…”, dat wis hee ok wal. “Maor jonges, noo mo’j is zeen. In iedern kolk hier in de buurte zit onderin allemaole larven. Dee zegget misschien ok wal is teggen mekare “Waorumme zee’we noo nooit is ne larve waer? Dee langs de lange stengels naor bovven kroepet? Zee gaot nao bovven en wi’j zeet ze nooit waer. Waor zolln ze blieven? Wat doot ze daor? Ton belovven der ene dat e waer zol kommen en precies vertelln hoo ‘t daor was. Ton e veulen dat ‘t ziene tied was kroop e naor bovven langs ne mooien rietstengel en ton e endelek bovven water was genk e daor fijn in de zunne zitten. Zich wörmen in de zunnestraolen en zonder dat hee ‘t zelf begreep verandern e in ne prachtige libelle. En met ne blauwen glans op de vlöggele vloog deftig rond. Ton kreeg e in de gaten dat, wanneer hee waerumme zol gaon, de andern ‘m toch neet waer zollen kennen. Hee begreep zelf neet hoo ‘t zo kommene was. ’t Was onbegriepelijk veur ‘m, en dat is ‘t misschien later ok wal veur uns. Wee wet.”
’n Fijne praotert was ’n olden Hendrik. Ik mot nog vake an ‘m denken.