Zangfietspad
In stripverhalen zitten families ingewikkeld in elkaar. Veel vrijgezellen, ooms en tantes. Huwelijken zijn in de stripwereld zeer uitzonderlijk. Daar zit, denk ik, te weinig dynamiek in. Mijn jeugdvriend ‘Donald Duck' - we hebben nog steeds contact - vormt daarop geen uitzondering. Ooms en tantes te over, maar moeders zijn nergens te vinden. Kortstondige romances dan weer wel, net als in de echte eendenwereld.
Elk voorjaar wordt mijn tuin bezocht door eenden met maar één duidelijke bedoeling. Een eeuwenoud kunstje uitvoeren. Lijkt mij niet gemakkelijk voor een eend zonder voorpoten en met alleen platvoeten. Ze blijven mij verbazen met hun gedrag. Elke dame is omringd door wel twee tot vijf woerden! Waar zijn al die vrouwtjeseenden?
Of drie mannetjes rondom één vrouwtje nog niet genoeg is, landt er plotseling een vierde eend, die duidelijk niet zijn beurt wil afwachten. Hij zorgt voor grote onrust in de groep, die nogal eens van samenstelling verandert. Vandaag vliegen de eenden in de nabijheid van mijn vijvertje af en aan.
Heel even denk ik dat het wel iets weg heeft van de wethouders in de afgelopen bestuursperiode van onze gemeente. Daar was de reden van vertrek niet altijd helemaal duidelijk. Bij de eenden wel. Maar we halen geen oude koeien uit de sloot. We gaan een stabiele periode tegemoet, als ik het allemaal goed heb begrepen. Misschien wel een té stabiele periode. Kan dat? Ja, dat kan. Bij een collectief gedragen tunnelvisie. Eén van de kenmerken van een tunnelvisie is het wegkijken van eventuele problemen die kunnen optreden. In een krant las ik dat de CO2 uitstoot dit jaar weer met 2,5 procent is gestegen. Met stikstof is het al niet veel beter gesteld. Pleisters plakken helpt dus niet en wegkijken al helemaal niet. Bijvoorbeeld wegkijken van de nadelen van arbeidsmigratie voor de maatschappij. Kritisch vooruitkijken en terugkijken helpen wél. Om een beeld te krijgen van de effectiviteit van maatregelen zou terugkijken ook wel eens verhelderend kunnen werken. Bijvoorbeeld naar het concept ammoniakreductieplan Winterswijk (1994), dat ik toevallig in mijn boekenkast tegenkwam.
Ik ben daarom benieuwd naar het nog te schrijven coalitieakkoord in onze gemeente. Maar dat zal allemaal wel vanzelf goed komen met dat mooie weer van de laatste tijd. Waar ik me meer zorgen over maak, is dat niet alleen eenden verdwijnen maar ook verkeersborden! Laatst maakte iemand mij erop opmerkzaam, dat er een verkeersbord was verdwenen. Niet zomaar een verkeersbord, maar een ludiek verkeersbord waar je vrolijk van wordt: ‘Zangfietspad, hier mag je officieel (mee)zingen op de fiets'. Ik dacht natuurlijk direct aan een verzamelaar, die dit collectorsitem even ‘geleend' had.
Bij navraag bleek de gemeente zelf echter verantwoordelijk te zijn. Heel merkwaardig, want als je aan de gemeente herhaaldelijk vraagt naar het plaatsen van een verkeersbord in verband met de verkeersveiligheid, wordt daar niet op gereageerd en nu uit eigen beweging terwijl niemand ernaar vraagt wordt er een bord weggehaald! Een bord waar je blij van wordt, alsof er iemand met een bosje bloemen voorbijfietst.
De opmerkzame Winterswijker stelde voor om het bord bij muziekevenementen standaard in te zetten. Misschien komt hij binnenkort met succes inspreken bij de raadsvergadering. Want voor leuke dingen staat iedereen in de rij.