Miriam Lancewood: ‘Laat ze maar denken'
ACHTERHOEK - In Veur de Draod beantwoorden Bekende Achterhoekers stellingen. Wie antwoordt legt zijn ziel bloot. In deze aflevering schrijfster en levenskunstenaar Miriam Lancewood (42). Ze ruilde de Achterhoek in voor de rauwe werkelijkheid. Via Afrika en India belandde ze in de Nieuw-Zeelandse wildernis met haar partner Peter. Zeven jaar lang leefden ze als nomaden, overgeleverd aan de elementen. Geen supermarkt, geen vangnet: Miriam jaagde met pijl en boog op hun dagelijkse maal. Tegenwoordig bewonen ze een stenen hut in de Bulgaarse Rodopi-bergen. Off-grid, ver weg van de massa. Haar boek "Mijn leven in de wildernis" (2017) was een internationale bestseller. Onlangs is haar derde boek uitgekomen: 'Overleven in de wildernis'.
Door André Valkeman
1) Mijn mentale bui is:
“Vrolijk. Ik ben bijna altijd goedgemutst. Tenzij ik te weinig slaap of te lang in een stad ben. Het kunstmatige licht houdt mijn hersenen wakker en ik kan niet slapen. Pas na een paar goede, lange nachten in de natuur ben ik weer de oude.
Ik heb een hele hoge standard of living wat dat betreft. Als ik niet vrolijk wakker word, weet ik dat er stront aan de knikker is.’’
2) Ik lijk het meest op ‘mien va/mo’:
“Mien mo houdt van reizen, is avontuurlijk en sterk. Haar motto is: "Laat ze maar denken." Dit heb ik van haar overgenomen.
Mien va is muzikant en dichter. Hij is zorgzaam en bedachtzaam. Dit heb ik van hem gekregen.
Ik ben een leuke mix van de twee.”
3) Mijn grootste angst:
“Dat Peter, mijn partner, doodgaat en dat ik moederziel alleen achterblijf en de hele dag loop te huilen. Het is nog een reële angst ook. Hij is dertig jaar ouder dan ik en heeft nierfalen. De dokter zei dat hij zonder dialyse niet langer dan vijf jaar zou leven. Dat is nu zeven jaar geleden.
Elke ochtend vraag ik me af of hij nog leeft. En aan het einde van de dag ben ik dankbaar: elke dag samen is een geschenk.”
4) Na de dood is er:
“Geen idee. Vroeger geloofde ik heilig in reïncarnatie. Na het schieten van honderden hazen en geiten vraag ik me af of ook zij weer herboren worden…
Gisteren kreeg ik een e-mail van een helderziende dame die vroeg of Peter nog leefde; ze was bezorgd omdat ze een voorgevoel had dat hij die nacht was overleden. Toen ik dat aan Peter vertelde, zei hij lachend: ‘So what if I did?’ Zijn nuchtere kijk op de dood maakt het ietsje lichter.
Hij heeft gelijk, alleen 'dit moment' is waardevol, niet een idee van de toekomst.”
5) Ouder worden is:
“Fantastisch. Ik ben nu 42 en het voelt meer en meer alsof ik een boom ben met mijn wortels stevig in de grond. Ik waai niet meer om bij elk zuchtje wind en ik ben lang genoeg om een beetje overzicht te hebben; ik zie nu wat er om me heen gebeurt.”
6) Ik kan buiten de Achterhoek wonen:
“Ja; ik doe het al jaren. Nederland is te plat voor mij. Ik hou van bergen en vooral van de wildernis – een plek waar geen teken van beschaving is. Die energie en puurheid die ik daar zie, worden dan automatisch deel van mezelf. Ik denk dat dit essentieel is voor de mens. Het geeft ons een innerlijke kracht en een innerlijk vuur.”
7) De mens is monogaam:
"Ja, de meeste mensen wel. Maar of dit natuurlijk is, valt te bezien. Als je het met wilde dieren vergelijkt, lijkt het huwelijk een gekke uitvinding.
Peter en ik houden ons niet aan ongeschreven regels. Maar met wie je het bed deelt, is toch zeker een privézaak?”
8) Hierom huilde ik voor het laatst:
“Trump dreigde Iran aan te vallen op dinsdag 7 april. Als er een atoombom was gevallen in het Midden-Oosten, zouden wij in Bulgarije misschien in de nucleaire straling zitten…
Ik lag de hele nacht te denken aan wat we moeten meenemen in onze rugzakken. En wat zouden we doen met onze lieve hond en kat als we terug zouden vliegen naar het veilige Nieuw-Zeeland? Toen ik het nieuws de volgende ochtend las, huilde ik van opluchting... We hoeven niet te vluchten. Nog niet…”
9) Mensen met een accent zijn:
“De norm. Iedereen heeft een accent. Ik praat nu met een Nieuw-Zeelands accent. Om daarover te oordelen is belachelijk. Ik vind sterke accenten juist leuk; het geeft kleur aan de samenleving.”
10) Dit komt op mijn steen:
"Ik word liever niet in de grond gestopt; dat zou een vreselijke verspilling van goed vlees zijn. Ik heb liever een luchtbegrafenis zodat ik de vogels kan voeden.
Bij zo'n Tibetaanse luchtbegrafenis wordt het lichaam van een overledene op een bergtop gelegd, waar het wordt blootgesteld aan de elementen en geconsumeerd door vogels.”