Naor boeten
Het zachte lentewindjen, röp’t jonge vee nao’t veld
In hoes staot ze te toeten as of ’t ear leaven geldt.
Maor bunt ze eenmaol boeten-net of’t ear ovvervölt
Ze wet neet of ze lopen of dat ze vlegen zölt
De gekste dolste sprunge zuut men ear soms begaon
Naodat ze earst un hötjen as beelden heb e’staon
Veur boer en vrouw en kinder en personeel een pret
Zee hold de beene stille maor eig’lijk springt ze met
Zo bezong ‘Jan Willem oet ’t Goor’ ‘t oetdoon van de beeste.
Den helen winter hadden ze an de vaskels estaone, met kettens an twee päöle, en weinig plas umme te liggen. I-j moggen ow verwondern dat ze dat ‘t zo gelaoten ovver zich leten gaon. Maor jah, dee beeste wazzen ok neet gek. At ‘t boeten vroos at ’t knappen, de stalruutkes bevraorne, den snee onder den nöndeure hen stoof, dan leten ze zich röstig deur de knene zakken en kroelen zich lekker in ‘t stro. Dan was ’t nargens baeter as in ’n stal.
Dat wisten de boern ok. Bi-j zonne winterdag wa’j geerne op de daele tussen de beeste. ’t Was der lekker warm en dan ko’j mooi wark doon wat misschien direct neet zo noodzakelijk was maor wat toch noo en dan is gebeurn mog. De beeste de sterte oetwasken of ze is lekker rossen, zodat ze der weer mooi bi-j stonn. Dan was ’t veur aer op daele wal oet te hollen; al stonn ze dan ok an de vaskels.
Maor at dan ‘t veurjaor an kwam worden ze luk ongeduldig. At de zunne zo deur de stalroete scheen en at den boer den nöndeure los zat um dat ‘t haoste te warm worden op de daele dan marken de beeste ok dat ‘t veurjaor in de loch zat en wollen ze wal naor boeten.
At den boer dan de afrastering nao ekekkene hadde ovvernearn ze umme de beeste dan vanmeddag maor ’s oet te doone. Um beurten wordn ze naor boeten ebrach. Maor meestied wazzen ze net boeten de deure al neet meer te hollen en zag men aer “de gekste, dolste sprunge al begaon…” At ze dan allemaole der oet wazzen en rondrenn begonnen ze zich ok wal is te beporren met de heurne. ‘t Eigenwieze kreng dat ’n helen winter naost aer estaone hadde moch neudig is ’n paar zette hebben.
“Veur boer en vrouw en kinder en personeel een pret.” Dat was ‘t. At ‘t vee der oet was, was ‘t mooi umme der effen bi-j staon te kieken.
Maor dan begon moder al gauw ovver ’t schonemaken te praoten. “A’j vanmeddag al is monges den mest oet ’n stal haalden dan kan ik vanaovend alvaste de boel natspuiten, dan kan ‘t vannacht mooi weeken… en dan köwwe morgen drek beginnen schone te maken”.
Ja, dat schonemaken was ‘n verhaal apart. ’t Hele hoes moch schone maakt wordn want dat vee in ’n stal, al dat stoevende heuj, de vochtige loch waordeur de muurn ok smaereg worden zorgden veur ’n hoes dat schreeuwen umme schonemaket te worden. De vrouwe was dan ok neet te hollen. Vooruit der an! Daor dichtten Jan Willem ok ovver:
In April, in April, Deut de vrouwe wat ze wil
’t Is ‘n poetsen wrieven, vaegen, ieder steet aer in de waege…
Jao, zo was ‘t. Maor de meeste vrouwleu bunt er neet treurig umme dat ze neet meer met ‘t vee onder ’t zelfde dak zit.