Gemeudelek

Daor bunt de olden ‘t wal ovver eens. Vrogger was ‘t gemeudelekker. 

was ‘t in elk geval bi-j Strooter-Jan in ‘t ra-huusken. Hee had in de schoppe ne warkplaatse waor e ra maken. Mooie ekenholtene ra, veur boernwagens, rietuuge, kaorn, ploogra, schoefkaorra, ja, neum maor op. Alles wat ‘n rad neudig hadde; Jan maken ze. 

Hee had luk ne holtplas achter de schoppe waor e beume hadde liggen. Dikke platen, fijn op- estökket, zodat ze konnen dreugen en dan natuurlijk mooie stapels speken. Dee moggen ok dreugen, want a’j speken neet dreuge genog hadden dat dreugen ze later oet at ze in ‘t rad zatten en dan veel ‘t rad oetmekare. Binnen in de rakamer, zo hee ‘t hok neumen, hadde ne draejbanke, ne lintzaage en later zelfs ‘n schaafmaschienken. Ne holtene stam met ‘n paolmes en dan de praame waorin hee ‘t rad in mekare zat. Naost de schoppe had e ne geubel met ne stange dee nao binnen stak en den moch ‘t hele spil an ’t dreajen maken. Veur den geubel hadde dan zien peerd den eengaal rond leep en den geubel an’t dreajen maken. At Jan begon zatte ‘t raam los en gaf met ‘n duftug “Jöh” ‘t peerd opdracht umme rond te gaon lopen. Dat deet den meestal wal. Dan begon alles te röttelen en te schudden in de rakamer. Soms had ‘t peerd gin zin meer en genk staon of leep luk langzamer. Dat was natuurlijk neet de bedoeling en met völle gefoeter worden Rosa weer an de gange maket.

‘t Mooie van ziene rakamer was dat e daor ’s winters den kachel an hadde. Holt umme te stokken hadde joo zat. En um dat ‘t daor lekker warm was kwammen de naobers der geregeld achter hen kieken. Dan was ‘t der echt gemeudelek in ‘t rahuusken. ’s Winters was men joo nooit zo drok. Zo ok bi-j Jan. 

Den naosten naober, Gerhard, kwam der ’s winters soms wal dree kere. Dan leet e zich op kneene in de krullen zakken en intussen at Jan an ’t wark was wodn alle biezundere dinge besprokkene. “Wi-j krieget vandage ok nog ne koo melk”, zae Gerhard is ne keere. “Dan mo’j ‘t maor zeggen at ‘t zo wiet is.” “Dat do’k, daor raeket maor op.” Maor nao ’n uur genk Jan zelf maor ’s kieken. Hee genk bi-j Gerhard achter ’n stal an in, ton zag ‘t al. De daarde koo was der ovver genges. Jan had ‘m al ezeene en met Gerhard praoten der ovver wat ze doon moggen. Zee stonnen der nog ne zet b-’j te ovverneerne en oetendeleke brachten ze met mekare ‘t kalf op de wald. ’n Mooi bulleken. ’t Worden naor de schoppe brach en ton neugen Gerhard Jan umme met te gaone. Misschien had Mina nog wal koffie. “Och, al dee koffie”, zae Jan. “Of ha’j lever ne boddel?” “Dat zol neet gek wezzen.” Dat heurn der eigenlek ok bi-j zonne koo. Zee leggen beide de tabaksproeme veur ’t raam en sloffen naor binnen. 

As jonge hewwe de tabaksproemen al wal is umme-ruild, maor daor trokken ze zich niks van an. Zee schoven beide de proeme achter ’n tand en proemen röstig wieter. Völle smaakverschil zol der wal neet in wezzen. De volgende keere hewwe is prebeerd met ’n stöksken luk hoonderstront op de proemen te strieken. Op boek kroope wi-j onder ’t raam en ton maor iets van de hoondere op de proemen strieken. ‘t Maken nog neet völle verschil. Zee grepen de proeme en begonnen der vlot op te knoeven. Allene Jan nam ‘m nog effen oet de mond en bekeek de proeme van alle kanten. Hee zag der niks an en stak ‘m röstig in de mond. Hee bleef der aeven gemeudelek onder.