Kerkasiel in Kampen gaat nog steeds door
‘We houden dit vol zolang de familie het volhoudt’
Door Noa Staverman
WINTERSWIJK – In Kampen duurt het kerkasiel voor de familie Babayants al meer dan driehonderd dagen, en nog altijd is het wachten op een besluit uit Den Haag. Ook vanuit Winterswijk wordt meegeleefd. Fransien van Keulen en Barbara Poot reizen regelmatig naar de kerk om als vrijwilliger of voorganger hun steentje bij te dragen. “Het is een stil protest. Geen geschreeuw, maar koffie, koekjes en gastvrijheid. Iedereen die binnenkomt, voelt de warmte”
De Babayants-familie, bestaande uit vader, moeder en vier kinderen van 21, 15, 11 en 4 jaar, woonde al ruim tien jaar in Nederland. De vier kinderen zijn hier geworteld. Toch dreigde de familie te worden uitgezet. Na een verblijf in het azc in Emmen werden ze overgebracht naar het detentiecentrum in Zeist. Daar stonden ze al bijna op de trap van het vliegtuig toen een rechter op het laatste moment ingreep en de uitzetting stopzette. Terug naar Emmen durfden ze niet, uit angst opnieuw te worden opgepakt. Via hun vertrouwenspersoon kwamen ze bij de kerk in Kampen terecht, die besloot de deuren te openen. Barbara: “De familie vertelde onlangs dat ze in het asielzoekerscentrum in Emmen altijd met één oog open sliepen. Ze waren altijd bang dat ze midden in de nacht werden opgehaald. Hier kunnen ze voor het eerst met twee ogen dicht slapen.”
24 uur per dag kerkdienst
Volgens de Nederlandse wet mag de politie een lopende kerkdienst niet onderbreken. Daarom wordt er al bijna een jaar lang onafgebroken een dienst gehouden, 24 uur per dag. Vrijwilligers en voorgangers uit het hele land wisselen elkaar af in blokken van twee uur.
Voor Fransien is het afwisselen van rollen waardevol. Soms gaat ze als dominee mee, maar vaak ook als vrijwilliger: “Dan schenk je koffie, wijs je mensen de weg of maak je een praatje. Het is zo ontspannen. De sfeer daar voelt altijd goed.” Ook Barbara schuift aan als vrijwilliger. “Zelfs mensen die niets met geloof hebben, doen mee. Ze zeggen: hier ben ik voor. Dat is bijzonder.”
Meer dan duizend vrijwilligers
Het kerkasiel groeide uit tot een landelijke beweging. “Er zijn inmiddels meer dan duizend vrijwilligers en zo’n achthonderd voorgangers betrokken. In de kerk hangt een grote kaart van Nederland waar alle deelnemers een prikker mogen zetten. Zo kun je zien waar iedereen vandaan komt. Rond Kampen is het zwart van de punaises, maar je ziet ook veel stippen uit de rest van Nederland. Er komen zelfs uit het buitenland mensen helpen.”
Soms levert de actie kritiek op. “Een tijdje geleden was er in de Tweede Kamer een debat waarin een amendement is doorgegaan. Daardoor werden niet alleen illegaal verblijvende mensen strafbaar, maar ook hun hulp. Wij zouden dan ook gestraft worden. Dat heeft alleen maar meer vrijwilligers opgeleverd. Iedereen was zó boos.”
Gastvrijheid en armbandjes
Wat Fransien en Barbara het meest raakt, is de sfeer in de kerk. “Het is een stil protest. Geen barricades, geen geschreeuw, maar koffie, koekjes en gastvrijheid. Iedereen die binnenkomt, voelt de warmte,” vertelt Barbara. Beide vrouwen kregen een zelfgemaakt armbandje van de familie het woord ‘geloof’ erop. “Dat is een klein gebaar, maar doet ons veel.”
Ook bezoekers zijn vaak verrast. “Laatst kwam er een toerist die iets had gehoord over de actie bij het bed & breakfast waar ze verbleef. Zelf had ze niets met het geloof, maar besloot toch deel te nemen. Ze vertrok diep onder de indruk en zei dat ze dit verhaal verder wilde vertellen.”
Signaal richting politiek
Toch gaat het kerkasiel niet alleen over warmte en saamhorigheid. Het is vooral een signaal richting de politiek. “De Babayants-familie viel net buiten het kinderpardon van 2019, dat gold voor kinderen die langer dan vijf jaar in Nederland verbleven. Toen beloofde de politiek dat dit nooit meer zou gebeuren. Toch zitten er nu opnieuw honderden gewortelde kinderen in dezelfde situatie,” zegt Barbara. “We strijden niet alleen voor deze familie, maar ook voor al die andere kinderen die in dezelfde situatie verkeren.”
Fransien benadrukt dat de actie ook een kwestie van volhouden is. “Het nieuwtje gaat eraf, maar je moet stug doorgaan. We hopen dat de komende verkiezingen ruimte bieden voor een oplossing. Maar garanties heb je niet.”
Hoop op een nieuw begin
Hoe lang de kerk nog doorgaat, weten de Winterswijkse vrouwen niet. “De kerk heeft gezegd: we houden dit vol zolang de familie het volhoudt. En de familie zelf? Die zegt: dit is onze enige kans. We geven niet op”, vertelt Fransien. “Als het goed afloopt, vieren we een groot feest.”
Ga voor meer informatie naar: www.kerkasielkampen.nl