In ’n bak
He’k ow al is verteld da’k al is in ‘n bak e’zeat’ne hebbe? Neet zo lange, maor mi-j wal völs te lange. ’k Zal ow vertellen hoo dat kwam…
Op ne mooien morgen wawwe met uns beiden an ’t koffiedrinken, kump der inins ne politieauto op ’n plas jagen. Twee agenten in vol ornaat kwammen bi-j uns naor binnen strien. “Goeien morgen.” Natuurlijk lusten ze ok wal koffie en ton zea’n ze: “Willem, i-j mot uns helpen. Vanaovend hewwe met mekare ne gezelligen aovend in de kantine van ’t politiebureau. Wi-j doot van allerhande spelletjes en zo en bunt wieter gemeudlijk bi-j mekare. I-j kent dat wal. Noo wolle wi-j geerne hebben daj ok kwammen want dan spölle wi-j de ‘mistery man’. Geet prachtig, zöj zeen. Wi-j stopt ow in ne grote deuze en dan zette wi-j ow midden tussen de leu en dan mot zee rao’n wee der in zit. Zee mögget ow van alles vraogen maor i-j möcht allene maor “Jao” of “Nea” zeggen. Dat liekt uns leuk.”
Ik denk: Noh jah, waorumme neet, schelt mi-j misschien nog wal ne bekeuring. “Dan moj vanaovend op tied kommen en zorgen dat ow gin mense zuut. Dan doowe dat drek nao de opening, dan hoof i-j neet zo lange te wachten.”
Dus ik ’s aovends op ‘t politiebureau an. Ik sliepken stiekum naor binnen en daor stonnen ze mi-j al op te wachten. Ne grote deuze waorin ne diepvries of zo in e’zeat’ne hadde ston al op ne lorrie veur mi-j klaor. In ‘n mum van tied zat ik in de deuze. “Wi-j zet’t ow efkes in ne cel zea’n ze. De börgemeister wil dadelijk openen en dan haale wi-j ow op. Wi-j komp zo.” Dus ik zat daor in dee deuze in ne cel. Efkes wachten op de börgemeister. Noh, dat lukken good. Geet mi-j den kaerl ne raede hollen van ne dikke dree kwarteer. Alle problemen waor ze met mekare met zatten worden behandeld en besprokkene en al dee tied zat ik daor in de cel. In ne deuze nog wal. Ik begon al jaloers te worden op dee leu dee echt in ’n bak zatten. Ik zat maor in dee deuze te kneurne en dat hoven zee nog neet ins.
Endelijke, endelijke kwammen de agenten der an. “Jah, wi-j könt ‘t ok neet helpen… Den kaerl bleef maor an de praot. I-j weet hoo’t börgemeisters bunt.” Met ’n rotgangetjen worden ik met den lorrie naor de kantine brach en midden in de zaale zat. Daor worden eerste nog secuur oet e’leg wat de bedoeling was, al wisten de meeste leu natuurlijk wal. Deur als maor vraogen te stellen moggen de leu der achter probeern te kommen wee der in de deuze zat.
Nummer ééne begon: “Komt u uit het dorp?” Met ’n pieperig vrouwleustemmeken zae ik schuchter: “Neeee…”. Nummer twee begon recht toe recht an te vraogen: “Bent u Hulzer-Willem?” Ik kon neet anders zeggen as: “Ja”. Ik dee ‘t neet ins meer met ’n piep-stemmeken. Potverdrie, ha’k daor haoste ‘n uur in dee deuze zaet’ne en ne halve minuute later wisten ze al dat ik der in zat.
Zee applaudiseerden nog wal ton’k oet de deuze kwamme en ik kon ’n helen aovend met bier drinken en pros doon met de börgemeister maor daor was ’t feest met af.
Oh jah, zee brachten mi-j nog fijn naor hoes hen ok. In ne politieauto dat wal. Och, dacht ik, “Da’s nog baeter as ophalen.”