Hoondere hollen
Hanna had altied al hoondere willen hollen. De naobers hadden der zat en zodoonde kon zee de eiere haoste veur niks kriegen. En was der nog ne winkel in de buurte waor ze der wal wat te koop hadden. Maor eigen hoondere, dat was toch völle fijner. ’t Hoven der neet völle te wezzen. Achte of tiene, dat was zat. Aern man was timmerman en dee kon aer toch wal ’n mooi höksken timmern.
Maor jah, veur aj zonne man an ’t wark heb. Net as alle annemmers wazze drok, drok en nog is drok en dan blif ‘t wark bi-j thoes liggen. Maor endelijke had ze Gerriet zo wiet e’kreggene. Eigenlijk umme van ‘t gedram af te wezzene hadde de knechte zeg umme is effen zo’n hok in mekare te zetten. Dat wazzen vlotte arbeiders en in ’n good uur was ‘t dinge klaor. Twee bi-j anderhalven meter dat was joo niks. ‘n Paar mooie platen der op as dak en dan nog ’n paar mooie windveerkes der an. Varve ston der ok zat in de warkplaatse en met mekare was ut ‘n mooi hok.
Ton ze der met an de gange wazzen kwam Waevers-Hendrik ok is effen in de warkplaatse kieken. Hee wont der vlak bi-j en at ‘t zonne schoppendag is kumpe altied wal effen kieken wat ze bi-j Gerriet an ’t doon wazzen.
“Wat mot dat worden?” “Oh, Hanna wil hoondere hollen en dit mot ‘t hok worden.”
“Dat wordt ‘n mooi hok!” Dat vonn’n de jonges ok. Zee hadden der dan ok aer beste op e’daone. Veur Hanna hadden ze dat wal ovver. “Waor mot dat staon?“, vroog Hendrik. “Oh, daor tussen de appelbeume. Gerriet wil der vanaovend effen ‘n stenen veutken veur maken en dan zette wi-j ut der morgen op.
’s Aovends ton Gerriet met ‘t veutken an ‘t messelen was kwam Hendrik nog effen kieken. ‘t Worden mooi. Nog ’n paar schroeven der bi-j in messelen zodat ze ’t hok ok nog vaste konnen zetten en ‘t neet met de wind kon weg jagen. In de tied dat Hendrik der bi-j ston te praoten had Gerriet ‘t messelen al e’daone. Noh ja, wat wi’j, hee’s tenslotte ne vakman.
’n Andern dag zag Hendrik van de wiedte dat de jonges ‘t hok der op zatten. ’t Ston ok nog mooi tussen de appelbeume. Maor ondertussen genk Hendrik de naobers rond umme der aer op te wiezen dat bi-j zo’n mooi hok ok nog ne meiboom moch kommen. Natuurlijk! ’s Aovends ton ‘t donker was worden in Jonke zien bos ne besten denne daale zaget en met z’n allen worden den naor Hanna en Gerriet e’brach. Zonne meiboom zol aer good doon en Hanna zol zeker klaor staon umme aer good wat in ’t glas te doone.
“Tussen de appelbeume, daor achtern hof, daor steet ‘t”, zea Hendrik. Noh, ‘t was duuster en hoo ze ok keken tussen de appelbeume…, gin hoonderhok. Hendrik worden der luk lelek op an e’kekkene. Maor hee heel maor vol dat ‘t der ’s meddags e’staone hadde. Maor noo ston der niks! Zo’n hok is toch neet zo maor weg? ’t Was ok neet weg. ’t Ston fijn bi-j Gerriet in de warkplaatse. Ton de jongens in de gaten hadden e’kreggene datter ne meiboom zol kommen hadden ze ‘t ’s aovends in ’n duustern waer af-e’brokkene en in de warkplaatse zat. Later is dat natuurlijk wal in orde e’komm’ne maor zee hadden de naobers mooi bi-j de beene had!