‘Ik ben een pessoptimist’
Veur de DraodACHTERHOEK - In Veur de Draod beantwoorden Bekende Achterhoekers stellingen. Wie antwoordt legt zijn ziel bloot. In deze aflevering Jurgen Maas (56), de Amsterdammer uit Gaanderen timmert aan de weg als uitgever van boeken geschreven over het Midden-Oosten.
1) Mijn mentale bui is:
“Zeer goed gemutst. Over een paar uur mag ik naar het Boekenbal Amsterdam, waar behoorlijk wat ex-Achterhoekers zullen rondlopen. Zij geven veel boeken uit. Zojuist heb ik de laatste correcties laten invoeren door de zetter in de pdf van het boek Van honderd-en-een nacht, en zo dadelijk nog even naar een boekpresentatie van de bundel Droomhuis. Een heerlijk leven met de literatuur.
En dan breder bekeken: waar sta ik eigenlijk in het leven? Ik ben hopelijk nog niet op de helft. Er moet niets meer per se, maar er mag nog van alles gebeuren, zoals mooie boeken maken.”
2) Ik lijk het meest op ‘mien va/mo’:
“Kijk ik in de spiegel, dan zie ik trekken van mijn beide ouders. Ik heb denk ik een echte Maas-kop, en de glimlach van m’n moeder. Nu ik erover nadenk weet ik niet eens of ik bijvoorbeeld m’n ogen nou van m’n vader of moeder heb, zal komend weekend eens goed kijken als ik in de Achterhoek ben.
Ik heb als zij doorzettingsvermogen. Ben een pessoptimist (mengeling van een pessimist en optimist, bedacht door de Britse vertaler Trevor LeGassick in zijn vertaling van de Arabische roman The Secret Life of Saeed, red.) en een gezonde dosis eigenzinnigheid.’’
3) Mijn grootste angst in het leven is:
“Mijn enige angst is dieptevrees (hierbij durf je niet naar beneden te kijken door bijvoorbeeld diep doorzichtig water, red.). Daarom heb ik in februari de ski’s definitief aan de wilgen gehangen. Dit keer breekt een gebrek aan durf me op het allemaal aan te gaan.’’
4) Na de dood is er:
“Ja. Wat gebeurt er met je als je hartslag stopt? Waar gaat je lichaam heen, waar je geest? Is er een hemel? Een nieuw leven? Of het eeuwige niets?
Wat rest is het eeuwige niets. Helaas. Al heb ik mij daar vooralsnog nog niet mee verzoend…”
5) Ooit zal er vrede in Israël en Palestina zijn:
“Ik was tiener en een neef van mijn vader kreeg mijn aandacht. Hij woonde in het buurtschap Etten en was als verpleger in Palestijnse vluchtelingenkampen gaan werken. Die verhalen van en over hem lieten mij niet los, dat gebied ook niet.
Ik ging reizen maken in het Midden-Oosten, maakte er radioreportages voor de IKON en later ben ik als uitgever boeken uit het Midden-Oosten gaan uitgeven.
De oorlog raakt mij enorm. Ik blijf de pessoptimist. Kan Israël, Palestina en vrede ooit samengaan? Dan zeg ik enkel: ooit zeker. Zelf ben ik voor open grenzen.’’
6) Ik kan buiten de Achterhoek wonen:
“Dat zeker, ik woon in Amsterdam.
Hoe ouder ik word, des te plezieriger het is om er terug te komen. Waarom dat precies is, kan ik de vinger nog niet opleggen.
Het is waar mijn ouderlijk huis staat, een groot deel van m’n familie woont, m’n beste vriend, waar kortom mijn dna ligt.
De Achterhoeker bestaat echter niet. Er is al verschil tussen boven en onder de Oude IJssel. En iets typisch Achterhoeks dus ook niet. Wat je ook noemt, het zal ook in andere streken voorkomen.’’
7) De mens is monogaam:
“De mens is zeker niet monogaam, maar het maakt het leven zoveel eenvoudiger. Ik heb dan ook al twintig jaar dezelfde vriendin. Wat anderen doen? Dat moeten ze vooral zelf weten.”
8) Dit was mijn laatste lachkick:
“Een jaar geleden bij Boekhandel Hijman Ongerijmd in Arnhem was er een avond met en over vier Achterhoekse schrijvers, alle vier uit Ulft. Een bijzondere avond, waar ik onbedaarlijk heb gelachen met vriend Henny Haggeman van De Gelderlander. Het was een enorm vrolijk gebeuren, vooral schrijver en theatermaker Jack Weijkamp was enorm op dreef.’’
9) Mensen met accent en of tongval zijn:
“Geen oordeel. Ik heb een aantal jaren radioprogramma’s gepresenteerd op Radio 1 en Radio 5, en dat ik uit de Achterhoek kom was duidelijk hoorbaar.
Ik moest ooit in een radiodocumentaire over Bennie Jolink en Hummelo een aantal vragen opnieuw stellen, omdat mijn eindredacteur ze niet kon verstaan.
Recent zaten er nog twee vragen van mij in de tv-documentaire Strijdmakker over Wim Brands. Onmiskenbaar met een duidelijk accent.
Maar ook hier: geen oordeel.’’
10) Dit komt op mijn grafsteen:
“Die tekst moet nog geschreven worden, of heb ik nog niet gelezen. En ik ben nu 56 en van plan het nog een tijd vooruit te schuiven.’’