Albert
I-j könt neet anders zeggen dan dat ne hoop leu gemak heb van Albert. Hee steet veur iederene klaor. I-j hooft maor te fluiten of hee is der. Den helen naoberschop hef der gemak van en i-j könt ow veurstellen dat ok de leu dee eigenlijk neet van ’n boer komt en noo in de buurte wont, Albert der nog wal is bi-j roopet at ze met iets zit. Dee leu wet joo van ne hoop dinge van gin toeten of blaozen en dan komt ze vanzelf bi-j Albert. I-j weet wal hoo dat geet: “Albert noo mo’j is luustern…”, hee luustert dan en dan hölpe aer.
De leu op de Kemper ok. Dee heb zich ne olde boerderieje koch en fijn weer
op-e’knapt. Prachtig zelfs. Van binnen zit ‘t natuurlijk vol met nieje dinge maor van boeten zuut ‘t der nog haost net zo oet as vrogger. Johanna en Bertha dee der vrogger wonnen konnen der zo weer rondlopen. De leu op de Kemper gaot fijn met de buurte umme. Jah noh, zee heb aer wark in darp en bunt der natuurlijk neet altied, maor er is fijn met te praoten en i-j könt der ok plezaer met maken.
Maor ok de leu op de Kemper heb wal is problemen en dan komt ze ok bi’j Albert. “Albert mo’j is luustern. I-j weet wi-j heb hoondere en noo loopt der altied nog dree van dee olde kokkers van hanen. Wet i-j daor weg met?” Jah, vrogger kwam den Griezen ze wal halen of de Klöwwer of Hoonder-Beernd. Maor dee bunt er allemaole neet meer. En noo zit de leu der met. Dat is echt ‘n probleem, zelfs veur leu dee al eeuwen in de buurte zit en zeker veur leu dee der nog neet lange wont. Dus Albert maor umme raod vraogen. “Hoo mow der toch met an?” Net as altied zeg Albert: “’k Zal wal is zeen. ‘k Haal ze wal ne keere op.” “I-j doot maor!”
En op ne aovend zoch zich Albert ne olde kiste, dee den achter op de fietse en genk noar de Kemper. Net as vaake wazzen de leu neet in hoes. Neet dat dat slim was, he wis joo dee hanen wal te vinden. Hee naor ’t hoonderhok en kreeg umste beurten de dree hanen bi-j ‘n krebbes en dee ze in de kiste. Helemaol vanzelf genk dat natuurlijk ok neet. Want hanen, al bunt ze old, bunt ‘t der neet altied met eens dat ze in ’n duustern inins van ’t rekke e’greppene wordt. Zee protesteern heftig en met völle kabaal maor daor trok Albert zich neet völle van an. Hee dee ze in de kiste en genk der met op hoes an. Waor hee der met e’blevvene is dat wet ik neet, misschien hef ziene Mina ze wal onder ’n dekkel e’daone.
Daormet zol alles af wezzen at Hanna van de Huusker den schrik maor neet in de beene e'slagene was. At de leu bi-j de Kemper weg bunt dan sprunk zee wal is too,’n betken toozicht is nooit weg en al bu’j weg dan is er altied wal wat te doone. A’j alleene maor denket an de blomen water gevven. Maor noo genk ze den andern morgen toch wal luk bövverig op de Kemper an. Gisternaovend hef ze ’n heel spektakel e’heurd in ’t hoonderhok. Hoondere en hanen schreeuwen en kakelen en zee was bange dat er wat gebeurd was. Luk griezelig in de hoed genk ze op ’t hoonderhok an en jao wal, de dree hanen wazzen e’weg. Misschien ne vos? Nae, dee laot nog wal is veern liggen en i-j konnen ok neet zeen dat ‘t gaas kapot was of zo. Stoll’ne? Ochoetechoet… inbraekers? O gut, zee kon ze spöörn… hier… I-j konnen dudelijk zeen dat er daor eene lopene hadde… met stevvele an.... Natuurlijk mos ze aer verhaal kwiet en in ’n ogenblik wis de hele buurte dat bi-j de Kemper de haans weg e’gapt wazzen deur ne kaerl met stevvele an en hee hadde grote veute. Ok Albert heurn ‘t verhaal. Met aandacht heffe ziene veute bekekkene. Grote veute? Hee von dat ‘t nogal met veel.