Eerappele garden

was altied ne geweldig gezellige bezigheid. Natuurlijk mos ‘t wal mooi weer wezzen. 

Ton ze daor bi-j Sliefman an de gange wazzen was ‘t geweldig weer. Ne echten kranenzommer, zo’j dat soms in september hebben könt. De zunne scheen olderwets en ‘t was haoste zommer. Zee laggen met ’n heel stel op ‘t land. Jan dee stak de eerappele oet. Gerda moch ze op garden en ok ziene nichten, dee nog eerappele met kregen, wazzen der umme te helpen. Zee hadden ‘t alle warm en in dunne bluusken laggen ze op ’t land. Ze laggen der heel sexy bi-j, zo ze dat teggenwaordig neumt. ‘t Hele hebben en hollen broesen der haoste achter hen. Ok Gerda, ziene vrouwe, had ‘t warm, dee zweten en had deur de wörmte ok van alles oet e’gooit. De vrouwleu wann in ne dolle buje en Jan kreeg geregeld ne eerappel too e’gooid. En Jan leet zich ok neet onbetuugd en leet nog wal’s geregeld ne kloeten zand in de richting van de vrouwleu vlegen. 

Jan mos geregeld boch afmaejen en inins vloog der ne haaze oet ut loof en stoof tussen de vrouwleu deur ut land op. “Had ‘m toch e’greppene”, schreeuwen Jan nog. “Ha’j um zalt op ’n start motten leggen, hee leep joo vlak langs ow, Joke”, zae Jan teggen eene van de nichten. Dat is ’n old verhaal, maor Jan dach der toch ovver umme den haaze te pakken zeen te kriegen. “A’j ’m ooit te pakken kriegt”, zae Joke, “mo’k der wal wat van met hebben.” “Dat kump van mekare”, zea Jan. 

Noo is Jan helemaol gin jaeger en streupen dat deute ok nooit. Zegge tenminste. Maor zo heel per ongelukke kump der wal’s eene bi-j Jan en Gerda in de panne. Zo ok met dizzen haaze, dree waeke later had Jan ‘m in ’t strik zitten. Zondags derop wazze jeurig, de kindere kwammen en ’n haaze worden lekker op e’peuzeld. “Gut”, zae Gerda,’n andern dag, “I-j wollen joo Joke nog wat van ’n haaze met gevven.” “Gaar neet an e’dach.” Maor Jan neet drao, garden alle butte bi’j mekare dee ze in ne toeten en heeng ze ’s aovends bi’j Joke an de deure met ’n breefken der bi’j: 

De haas van ’t aardappelland was heel gedwee
Zoals beloofd krijgen jullie er wat van mee

Zee heurden der neet völle meer van, of eig’lijk helemaol niks. Maor met Sunterklaos kwam ’n bakker met ne pracht van ne botterletter. Met’ n breefken der bi’j: 

Het was plezierig op ’t aardappelland, dat is een feit
Daarom deze letter als dank voor de gezelligheid

Gut, gut, zonne mooien botterletter. Gerda von ‘t haoste te slim, dat had toch neet e’hoovet. Da’s toch te gek. Maor ton ’s aovends Gerda de koffie gaar hadde, worden toch den botterletter veur ’n dag e’haalt en Gerda sneed der veur ieder ‘n duftug stukke af. ‘t Was ‘n tao gedoo umme der ‘n stuk af te kriegen maor Gerda redden ’t toch. Alleene bleek der in ieder stukke, of eigenlijk in ’n helen botterletter mooie haazenbutte te zitten. Jan lachen zich rot, want hee höld van zo’n geouwehoer. Ze knabbelden lekker ‘t spijs der af en atten alles op behalve de butte. En zee heb der Joke later e’norm veur bedankt.