Hoonderkreamers
Wi’j heb ut al is e’had over allerhande koopleu dee vrogger ’n boer op gingen in de hoppe iets te können verdenen. I’j hadden borstelkearls, dee allerhande borstelwark verkochten van bamboebessems tot bussenborstels, van wasborstels tot closetborstels. Zo wazzen der mensen dee wagensmear wollen verkopen of ander grei. In elk geval i’j hadden alle weake wal ’n man wat op ’n plas. Dan kwam der zo eene anfietsen en dan zowat volk. I’j hadden ok de hoonderkreamers.
De boern hadden allemaole hoondere. Der leep van alles op ’n plas en ze leggen de eiere ok ovveral. Sommigen hadden ok hier of daor in de schoppe wal ne olden korf hangen met luk heui der in of op ne plagge. Hoondere in allerhande soorten. Gespikkelden, witten, broenen, griezen, van alles. Sommigen helen hoondere in de hilde. Zee hadden geatere an de hilde waorachter de hoondere leggen konden en sommigen hadden achter an de muure un trepken waor de hoondere nao ondern en nao boeten konnen. ’s Mei’s worden der hoondere op eiere zat um ze oet te breune, maor sommige hoondere ‘zatten zich stille…’: Ze leggen de eiere argens op ’n wal onder luk prot of tussen de brandnettele en gengen ze dan stiekum oetbreun. En dan in ins kwammen ze ’n plas op met ’n stuk of tien kuukene. Maor de helfte daorvan wazzen natuurlijk haanen en daor haj wieters neet völle an. I’j konnen der natuurlijk zo noo en dan eene opeaten maor dat kon natuurlijk neet met alle. En daorbi’j koj ze natuurlijk verkopen en dan brachten ze nog geld op ok. En zo lepen der hoonderkreamers rond. Dee kochten olde hoondere op bi’j de boern. Olde hoondere dee toch neet meer legden of te weinig. Zee brachten ze nao leu hen dee ze slachten en dan geslacht an leu probeern kwiet te worden. Van hier oet gengen der wal met ne kiste vol geslachte hoondere nao de markten en veural ok nao Bokelt en zo. Op zonne manneere kon men wat extrao’s verdenen. Ne kleinen handel brach meer op dan ne groten arbeid, dat was bekend.
Mien Grotvader handelen ok in alles wat los en vaste zat. Neet alleene in varkene en ander kleinvee maor ok in kunstmest en stro. Stro worden met wagonsvol van Wenters oet nao ’t Ruhrgebiet verkocht. Want al dee pearde dee daor rondlepen mochten ok vreaten hebben. Zo hadde eenen klante dee ok wal jonge hanen wol hebben. Jonge hanen. Dat kon. De jongens worden den boer op e’stuurd umme jonge hanen te kopen. Dan worden der ne twintig in ne kiste daone en dan nao’t station e’brach. Via de goedernlooze gengen ze per trein nao ’t Ruhrgebiet. Wi’j hebt der nog afreakeningen liggen van leu oet Wanne-Eickel, Bottrop en al dee andere plaatsen daor in de buurte. De grootste moeilijkheid was dat dee leu wal is vergatten te betalen en dan moj der hen en zee’n daj geld kregen. Soms hef mien Grotvader in de bookholding staon dat het een goed jaar was en dat hij weinig behoefde te reizen. Hee bedoelen daor met datte der weinig op oet hoven umme geld los te praoten. Eenen koopman hadden ze den kon god jonge hanen broeken en hee stuurden ok iedere weake geld. Maor altied hadde onderan de reakening staon: “Ein hänchen ware tot!” En dee betalen hee natuurlijk neet. Dat was ziene korting. Maor dat begon natuurlijk te vervelen en ton schreven ze der is hen dat ze dat van dat “Ein Hänchen war tot” neet helemaol begreppene hadden, want zee hadden der twee dooien in e’daone. Hoo kon den eenen noo wear in leven kommen. Den man hadde dee bosschop good begreppene en later hadde der nooit gin dooien meer af e’trokkene.