Liefde op vier wielen: René blaast zijn Alfa Romeo nieuw leven in

WINTERSWIJK - Wat ooit begon met een jeugddroom en een voorliefde voor Alfa Romeo’s, is werkelijkheid geworden. Na jaren van sleutelen, schuren en schroeven heeft René van Nijkerken uit Winterswijk zijn Alfa Romeo GTV6 volledig gerestaureerd. Het resultaat? Een glanzende klassieker die niet alleen hoofden doet draaien, maar ook een verhaal vertelt over passie, doorzettingsvermogen en puur vakmanschap. De auto is te bewonderen op de cover van Auto Motor Klassiek.

Door Noa Staverman

“Ik heb altijd al een liefde voor auto’s gehad”, vertelt René. “Ik kwam laatst een oude foto tegen waar ik op stond. Ik was toen een jaar of drie, denk ik. Zelfs toen stond ik al leunend tegen een auto aan, en was het overduidelijk dat ik gek zou worden op auto’s.”

De eerste restauratie
Zijn eerste project was een BMW 320 E21. Een mooie auto, maar verroest. “Dat was mijn eerste restauratie. Ik had een technische opleiding, dus wist wel hoe dat moest. Die BMW restaureerde ik vooral aan de buitenkant. Het optische.” René deed de voorbereiding op het spuitwerk van de auto zelf, maar was er niet tevreden over. “Achteraf gezien had ik dat eigenlijk door iemand moeten laten doen. Tot mijn grote ergernis zaten er allemaal krasjes op.”

Na een half jaar sleutelen, was de BMW klaar om de weg op te gaan. Toch viel René’s oog ergens anders op. “Ik zag een witte Alfa Giulietta uit 1981 bij de BMW-dealer in Groenlo staan. Daar heb ik mijn BMW voor ingeruild. Ik vond de Alfa’s veel mooier. Het geluid, de uitstraling, het sportieve. Een BMW was me te zakelijk.”

De Alfa Romeo GTV6
Heel veel jaren, en heel veel auto’s later, wilde de Alfa-fanaat zijn droomauto kopen. “Al sinds mijn achttiende is de Alfa Romeo GTV6 mijn droomauto, maar onbetaalbaar. Ik wist wel zeker dat ik ooit zo’n auto moest hebben.” Na een aantal jaren sparen, begon zijn zoektocht. “Ik keek iedere keer in de krant, maar ze waren óf onbetaalbaar, óf in belabberde staat.”

Tot tweede paasdag 1997 om de hoek kwam. “Ik reed naar Duitsland, naar een Alfa dealer. En daar stond hij. Buiten. Mijn Alfa Romeo GTV6 uit 1986.” Helaas was ook deze te duur. “Ik gaf niet zomaar op. Samen met mijn vader, die vloeiend Duits sprak, ging ik terug. Hij bood 5000 mark, iets meer dan de helft van de vraagprijs.” Dit tot grote schrik van René. “Ik dacht: dat gaat hem nooit lukken. Straks stuurt die verkoper ons weg.”
Niets bleek minder waar. “Na een hoop geschreeuw kwam mijn vader naar buiten. Hij zei: ‘verkocht’. Ik geloofde er niets van.”

Tot op het bot gestript
De autoliefhebber reed ermee naar huis en haalde hem daarna direct uit elkaar. “Ik huurde een garagebox, en ging in de avonduren en zaterdagen met de auto aan de slag. Ik haalde eerst de bumpers eraf, en in de loop der tijd heb ik hem helemaal uit elkaar gehaald. Hij was helemaal gestript.”
Vanaf toen ging René in één stuk door. “Als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, dan gebeurt dat meestal ook. Ik was toen nog vrijgezel, dus ik had alle tijd.” Na drie jaar was de auto klaar. “Ik weet nog precies wanneer dat was. Ik maakte een eerste proefrit, en zag een hele grote rookwolk. De vuurwerkramp in Enschede, nu 25 jaar geleden.”

Klaar, of toch niet?
Na drie jaar restaureren was de Alfa klaar, maar in René’s ogen nog lang niet perfect. “Er waren altijd details die me stoorden, maar daar had ik geen tijd voor.” Na 24 jaar besloot René dat het tijd was. De versnellingsbak kreeg een upgrade. “Hij schakelde niet fijn, rammelde en hoorde niet bij de motor die ik er had ingebouwd. Toen was hij echt af. Ik heb 24 jaar in die auto gereden, maar nu rijdt hij pas zoals ik altijd gewild heb.”

Auto Motor Klassiek
De klassieker komt nog regelmatig buiten. “Zeker om het weekend ga ik er nog mee de straat op, bij mooi weer. Mensen steken vaak een duim op. Voor velen was dit vroeger een droomauto, net als voor mij.” En nu staat zijn trots zelfs in het klein op de cover van Auto Motor Klassiek. René stond met zijn auto bij een oldtimer show in Aalten. Daar was een journalist van het blad aanwezig die hem heeft gevraagd voor een interview. “Dat vond ik écht bijzonder.”

En nu? Een nieuw project? René denkt van niet. “Toen was ik nog jong en kroop ik zonder moeite in elke hoek van de garagebox. Nu wil ik dat niet meer. Als ik een verwarmde ruimte met een mooie brug zou hebben, zou ik het misschien overwegen. Dat gaat waarschijnlijk toch niet gebeuren. Een project van drie jaar was één keer leuk. Daarmee heb ik het nu wel gehad.”